adviesgesprek

We zijn 2 weken verder. Mama gaat niet vooruit.

Mamsie, Piet, Martine, Arts, fysio,verpleegster zitten aan een vergadertafel.

“Door haar verminderde zicht naar links blijft zij tegen dingen aanbotsen”

zegt de arts tegen mijn moeder en ons. Ze kijkt naar Piet…..zeg jij het maar…

Ze zijn zó lief samen.Zij snapt er niet veel van…..

Arts zegt:”Het spontane herstel is steeds minder te verwachtten”

Advies: naar een verpleeghuis.

De nadruk ligt daar meer op verzorgen dan op revalidatie.

Toch voel ik gatverdegatver……Dit advies kwam niet als verrassend.

Maar toch…balen, verdrietig.

In het verslag van het gesprek staat: “familie begrijpt het maar vinden het moeilijk”.

Als familie zien wij dat mams wel meer kracht heeft in haar lichaam en niet steeds meer wegzakt.

In geestelijke zin lijkt zij juist méér in de war te raken. Toont weinig tot geen initiatieven.

Was wel fijn om met elkaar bij dit gesprek te zitten  om te praten en steun te geven.

Volgende week dinsdag gaan we kijken naar een verpleeghuis heel vlakbij Piet in de buurt. Dat zou dan wel top zijn.Wat mij ook aanspreekt is het feit dat zij haar meer bezig gaan houden én haar niet onderdruk zetten om nog vanalles te verbeteren.

Wat erg leuk was…..dat was dat er een havenzangerskoor optrad in het centrum

waar moesje verblijft. Tessa was inmiddels ook aangeschoven in het restaurant,

om te wachten tot de voorstelling zou beginnen. We namen afscheid van lief zussie Martine.

Later zaten we in de zaal. Veel mensen zaten met rolstoelen op de voorste rijen.

Wij Piet, Mams, Tessa en ik zaten in het midden. In het begin voelde het ongemakkelijk, confronterend.

Zit ik dan, beetje kijken of mams ervan geniet. Ja die vind het leuk!

Een vrouw met rode trui die naast mij zat stond op en vroeg aan een

andere vrouw of zij met haar wilde dansen.

Even later stonden ze samen te dansen. Ik dacht, wauw dat is lef hebben.

Ik zou ook wel willen dansen maar durf het niet.

De mensen genoten van een avondje uit en vonden de muziek fijn om te horen,

beetje meedeinen met “de klok van Arnemuiden”.

Daar kende mama ook een stukje van. Ik ben een beetje tegen haar aan gaan zitten, neuriën.

Op een gegeven moment, kom op Sas zeg ik tegen mijzelf. En ja hoor ik dans met de vrouw met rode trui, die best klein is. Lachen.

Tessa werd ook gevraagd om te dansen. We keken naar elkaar met een blik van

”waar zijn we nou in terecht gekomen”Wat grappig was dat .

Beetje polonaise gelopen door de zaal. Beetje mee galmen. Tessa en ik hebben voor (o)ma ook een dansje gedaan. Daarna brachten we een vermoeide maar ontspannen mams naar bed.

Toch weer een mooie herinnering erbij.

4 gedachten over “adviesgesprek”

  1. Lieverd, heftig! Mams niet meer naar huis! Hoop dat jullie een mooie kamer voor haar vinden,
    Het zal moeilijk en confronterend
    zijn voor jullie om haar daar dan echt achter te moeten laten!
    We weten hoe het voelt! Dikke kus, liefs❤️❤️

    1. Lieve Han!xxxxx ja…wat een rollercoaster aan gevoelens.
      Nou ja,stap na stap…. Eerst voelde ik vooral ongeloof. Ik voel nu wel meer berusting bij mijzelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *