Omarming

bloemen uit tuin
Bloemen uit mama’s tuin

 

Omarming

Het was 22 mei: wat een bijzondere en prettig moment was dat. Tessa werd 23 jaar geleden geboren. Wat een mooi mens is dat!

Op dezelfde dag hadden Mama, Piet en ik een gesprek over de voortgang van mama’s toestand. De arts vroeg aan mams “hoe voelt u zich mevrouw Jonker” Ze knikt ja en zegt “Goed”

De arts legt uit “de situatie is zorgelijk” Het eten is het grootste probleem. Er zijn een aantal pogingen gedaan om bij haar een sonde te plaatsen. Als ze niet meer voedingsstoffen binnen krijgt gaat het snel achteruit met als mogelijk gevolg: overlijden. Au, ik begin te snotteren, pak haar hand, ze kijkt naar mij , met een lege blik. Ik kriebel haar op haar rug.

Ik was erbij toen de verpleging de sonde nog een keer wilde gaan plaatsen. Piet en ik, moedigde haar aan, hielden haar handen in bedwang. Ze trok de sonde er weer uit. Of schudden met haar hoofd, alsof ze door een wesp gestoken werd. Soort panische angst, zag ik in haar ogen. Mams kon het niet verdragen. De verpleegster stopte ermee.

Mijn moeder zag er moe, bedremmeld en geknakt uit. Ik zat tegenover haar op een stoel, zij met haar benen bungelend, zittend op haar bed. Ik begon te huilen en zei “mam ik wil zo graag dat je sterker/beter wordt”, ik leg mijn hoofd op haar schouder en leg mijn armen om haar heen, vraag haar of zij haar armen om mij heen wil leggen. Ik voel van één arm een stevige knuffel, zo zitten we een tijdje………………. Piet en ik stoppen haar in bed, ze is erg blij met het liggen op bed. Wow dat was allemaal best heftig….eerst alles weer laten bezinken

Ik ga naar Amsterdam. Om Tessa’s verjaardag mee te vieren met vrienden in het Flevopark. Samen met Martine op de fiets komen we op de barbekjoe plek. Tessa ff fijn knijpen met mijn omarming. Was een gezellig, en bruisend feestje. Wat een mix van verschillende emoties op één dag.

Mama en Tessa: Twee belangrijke vrouwen in mijn leven. Dankbaar dat ik ze beiden kon omarmen,

 

 

 

 

 

Eén gedachte over “Omarming”

  1. Oh lieverd, wat heftig!! We weten zo goed hoe dit voelt!
    Hoop zo dat ze toch weer gaat eten, dit wil je niet voor je mams .
    Lieffies heel veel sterkte, dikke kus❤️
    E&H

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *